Από το Βανκούβερ του 1983 στο Φανάρι του 2026

Από το Βανκούβερ του 1983 στο Φανάρι του 2026 – Μια συνάντηση 43 χρόνια μετά

Η συγκινητική επανασύνδεσή μου με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο και οι αναμνήσεις μιας προσωπικής σχέσης που άντεξε στον χρόνο.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που ο χρόνος μοιάζει να σταματά. Στιγμές που μας ταξιδεύουν πίσω σε πρόσωπα, γεγονότα και αναμνήσεις που διαμόρφωσαν την προσωπική μας διαδρομή.

Μια τέτοια στιγμή είχα την ιδιαίτερη τιμή και χαρά να ζήσω την Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026, όταν συναντήθηκα με την Α.Θ.Π. τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο, στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης.

Μια γνωριμία που ξεκίνησε το 1983

Η γνωριμία μας ξεκίνησε πριν από 43 χρόνια, στο Βανκούβερ του Καναδά, όπου ζούσα τότε με την οικογένειά μου.

Ο σημερινός Οικουμενικός Πατριάρχης ήταν εκείνη την εποχή Μητροπολίτης Φιλαδελφείας. Κατά την επίσκεψή του στον Καναδά είχε βρεθεί και στην οικογενειακή μας οικία.

Από εκείνες τις ημέρες διατηρώ φωτογραφίες που αποτυπώνουν στιγμές ιδιαίτερης προσωπικής και οικογενειακής σημασίας.

Σε αυτές εικονίζονται, μεταξύ άλλων, δύο μακαριστοί ιεράρχες που κατείχαν ξεχωριστή θέση στη ζωή μας: ο Μητροπολίτης Μύρων και μετέπειτα Εφέσου Χρυσόστομος Κωνσταντινίδης και ο Μητροπολίτης Περιστερίου Χρυσόστομος Ζαφείρης, ο οποίος υπήρξε πνευματικός μου πατέρας.

Στις φωτογραφίες βρίσκονται επίσης ο αείμνηστος π. Γεώργιος Τσέτσης και αγαπημένα μέλη της οικογένειάς μου, ανάμεσά τους και ο αείμνηστος πατέρας μου.

Σαράντα τρία χρόνια μετά

Παρότι διατηρήσαμε την επικοινωνία μας όλα αυτά τα χρόνια, δεν είχε τύχει να συναντηθούμε ξανά από κοντά.

Η επανασύνδεσή μας στο Φανάρι υπήρξε βαθιά συγκινητική.

Υπήρξε μια στιγμή κατά την οποία και οι δύο μείναμε για λίγο χωρίς λόγια. Ο Παναγιώτατος θυμόταν με εντυπωσιακή ακρίβεια πρόσωπα, περιστατικά και λεπτομέρειες από εκείνη τη μακρινή εποχή.

Ιδιαίτερη θέση στη συζήτησή μας είχε η μνήμη των δύο μακαριστών Μητροπολιτών. Ο Παναγιώτατος αναφέρθηκε με σεβασμό στον Χρυσόστομο Κωνσταντινίδη, τον οποίο μνημόνευσε ως μέντορά του, ενώ μαζί ανακαλέσαμε και τη μνήμη του μακαριστού Περιστερίου Χρυσοστόμου Ζαφείρη.

Είχα τη χαρά να του προσφέρω φωτογραφίες από το 1983, καθώς και μια προσωπική επιστολή. Η συγκίνησή του ήταν εμφανής. Μου εξέφρασε την επιθυμία να αφιερώσει χρόνο αργότερα, κατ’ ιδίαν, στις φωτογραφίες και στις αναμνήσεις που αυτές ξύπνησαν.

Μια συνάντηση με ιδιαίτερη προσωπική σημασία

Η συζήτησή μας υπήρξε θερμή και ουσιαστική. Οι σκέψεις και οι παραινέσεις του Παναγιωτάτου αποτελούν για εμένα πάντοτε πολύτιμη πηγή προβληματισμού, την οποία αντιμετωπίζω με βαθύ σεβασμό.

Αποχαιρετιστήκαμε με την αμοιβαία επιθυμία να ξανασυναντηθούμε στο προσεχές μέλλον.

Η παρουσία μου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια επίσκεψη. Ήταν μια επιστροφή στις αναμνήσεις της νεότητάς μου, στους ανθρώπους που σημάδεψαν τη ζωή μου και στις αξίες που με συνοδεύουν μέχρι σήμερα.

Ευχαριστώ από καρδιάς τον Παναγιώτατο για τη θερμή υποδοχή, την αγάπη και τον χρόνο που μου αφιέρωσε.

Ο χρόνος περνά. Οι άνθρωποι φεύγουν. Οι αληθινοί ανθρώπινοι δεσμοί, όμως, παραμένουν.

Δημήτριος Γ. Παλούμπης
Πολιτικός Επιστήμονας
Πολιτευτής Αχαΐας – Ελληνική Λύση