Επτά χρόνια μετά – ο Μητσοτάκης ανακάλυψε τα προβλήματα – όχι τις λύσεις

Η κυβέρνηση μιλά πλέον για τεκμήρια, μικρομεσαίους, αγρότες και παραγωγή. Όμως άλλο να αναγνωρίζεις καθυστερημένα τα προβλήματα και άλλο να διαθέτεις ένα ολοκληρωμένο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης. Οι εξαγγελίες της ΔΕΘ δείχνουν ότι αυτή η απόσταση παραμένει μεγάλη.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσίασε στην 90ή ΔΕΘ ένα νέο πακέτο οικονομικών και κοινωνικών παρεμβάσεων: αλλαγές στην τεκμαρτή φορολόγηση, μειώσεις στην προκαταβολή φόρου, φορολογικές ελαφρύνσεις για αγρότες, μέτρα για επιχειρήσεις και χρηματοδοτικά εργαλεία για μικρομεσαίους.

Κάθε πραγματική ελάφρυνση είναι καλοδεχούμενη.

Όμως, ύστερα από επτά χρόνια διακυβέρνησης, δεν αρκεί να εξετάζουμε τι ανακοινώθηκε. Πρέπει να ρωτήσουμε:

Γιατί τώρα; Πότε θα εφαρμοστούν τα μέτρα; Και κυρίως, αποτελούν πραγματικό σχέδιο ανάπτυξης;

Ανακάλυψε τη διάγνωση – όχι τη θεραπεία

Η Ελληνική Λύση έχει εδώ και χρόνια θέσει στο επίκεντρο της οικονομικής της πρότασης τη μείωση των φορολογικών βαρών, την κατάργηση των τεκμηρίων, την ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, την ελληνική παραγωγή και τον πρωτογενή τομέα.

Ήδη από το 2019 μιλούσε ξεκάθαρα για «όχι σε τεκμήρια» και για διαφορετική φορολογική και παραγωγική πολιτική.

Η σημερινή κυβέρνηση, αντίθετα, ήταν εκείνη που το 2023 θέσπισε νέο ελάχιστο τεκμαρτό εισόδημα για την ατομική επιχειρηματική δραστηριότητα. Και σήμερα ο ίδιος ο πρωθυπουργός, αναφερόμενος στις αντιδράσεις των επαγγελματιών για τα τεκμήρια, παραδέχεται: «Και έχουν δίκιο».

Η παραδοχή έχει σημασία.

Αλλά ας είμαστε ξεκάθαροι:

Τα μέτρα του κ. Μητσοτάκη δεν είναι το οικονομικό πρόγραμμα της Ελληνικής Λύσης.

Η κυβέρνηση υιοθετεί πλέον επικοινωνιακά μέρος της διάγνωσης. Δεν υιοθετεί όμως το συνολικό σχέδιο αντιμετώπισης των προβλημάτων.

Ανακάλυψε τη διάγνωση. Όχι τη θεραπεία.

Η επιχείρηση πρέπει πρώτα να φτάσει στο 2028

Μετά τις εξαγγελίες συζήτησα με εμπόρους και επαγγελματίες. Το ερώτημά τους ήταν πολύ πρακτικό:

Τι αλλάζει ουσιαστικά για εμάς σήμερα;

Η μείωση της προκαταβολής φόρου είναι θετική ως κατεύθυνση. Για τους ελεύθερους επαγγελματίες, όμως, η μείωση από 55% σε 50% προβλέπεται από το φορολογικό έτος 2027. Για τα νομικά πρόσωπα η σταδιακή αποκλιμάκωση από το 80% αρχίζει το 2028, κατά πέντε ποσοστιαίες μονάδες ετησίως μέχρι το 50%.

Μια επιχείρηση όμως δεν ζει στο 2028. Πρέπει πρώτα να επιβιώσει μέχρι το 2028.

Πρέπει σήμερα να πληρώσει ενέργεια, μισθούς, προμηθευτές, ενοίκια, φόρους και ασφαλιστικές εισφορές. Πρέπει να μπορεί να χρηματοδοτηθεί και να επενδύσει.

Η κυβέρνηση ανακοίνωσε χρηματοδοτικά εργαλεία για τις ΜΜΕ, μεταξύ άλλων 1,5 δισ. ευρώ μέσω της Ελληνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας. Είναι μια παρέμβαση που πρέπει να κριθεί στην πράξη.

Αλλά μια σειρά επιμέρους φορολογικών και χρηματοδοτικών παρεμβάσεων δεν ισοδυναμεί αυτομάτως με παραγωγική ανασυγκρότηση.

Η διαφορά είναι η παραγωγή

Αυτό ακριβώς είχε επισημάνει ο Κυριάκος Βελόπουλος πριν ακόμη από τις τελικές εξαγγελίες της ΔΕΘ.

Στις 3 Σεπτεμβρίου χαρακτήρισε τις εξαγγελλόμενες παρεμβάσεις για τους μικρομεσαίους «ημίμετρα». Μία ημέρα αργότερα έθεσε τη βασική οικονομική θέση της Ελληνικής Λύσης: παραγωγική ανασυγκρότηση, δημιουργία πλούτου και στη συνέχεια δίκαιη διανομή του, αντί μιας πολιτικής που εξαντλείται στην παροχολογία.

Εδώ βρίσκεται η ουσιαστική διαφορά.

Ανάπτυξη δεν είναι απλώς να επιστρέφεις ένα μέρος των φόρων που ήδη εισέπραξες. Ανάπτυξη είναι να δημιουργείς νέο πλούτο.

Ελληνική παραγωγή. Επενδύσεις. Εξαγωγές. Βιώσιμες μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Θέσεις εργασίας. Ισχυρός πρωτογενής τομέας.

Αυτό είναι παραγωγικό μοντέλο.

Και γι’ αυτό είναι λάθος να παρουσιάσουμε τις κυβερνητικές εξαγγελίες ως «αντιγραφή του προγράμματος της Ελληνικής Λύσης».

Δεν είναι.

Είναι, σε σημαντικό βαθμό, η καθυστερημένη υιοθέτηση μέρους της πολιτικής γλώσσας και της διάγνωσης, χωρίς αντίστοιχη υιοθέτηση του συνολικού παραγωγικού σχεδίου.

«Το συντομότερο δυνατόν» δεν είναι ημερομηνία

Το ίδιο ερώτημα προκύπτει και για την κτηνοτροφία.

Ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι «πολύ σύντομα» θα υπάρξει ολοκληρωμένο πλαίσιο ανάταξης της κτηνοτροφίας και ότι τα κοπάδια που χάθηκαν θα ανασυσταθούν «το συντομότερο δυνατόν».

Αλλά ο κτηνοτρόφος δεν μπορεί να ζήσει με ένα επίρρημα.

Χρειάζεται ημερομηνία.

Πότε αρχίζει η ανασύσταση; Με ποια χρηματοδότηση; Με ποια διαδικασία; Και πώς θα στηριχθεί ο παραγωγός μέχρι να μπορέσει να παράγει ξανά;

Για εκείνον κάθε μήνας δεν είναι πολιτικός χρόνος. Είναι χαμένο εισόδημα και χαμένη παραγωγή.

Οι αριθμοί και η πραγματική οικονομία

Η κυβέρνηση δικαιούται να επικαλείται τη βελτίωση των δημόσιων οικονομικών και τη σημαντική αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Αυτό πρέπει να αναγνωρίζεται.

Αλλά η εικόνα της πραγματικής οικονομίας παραμένει πιο σύνθετη.

Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας σε όρους αγοραστικής δύναμης βρισκόταν το 2025 στο 68,4% του μέσου όρου της ΕΕ. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επισημαίνει επίσης ότι η παραγωγικότητα της εργασίας παραμένει πολύ χαμηλή σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και ότι το επιχειρηματικό περιβάλλον εξακολουθεί να περιορίζει τον δυναμισμό των επιχειρήσεων.

Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα που δεν λύνεται με επιμέρους εξαγγελίες.

Δεν αρκεί να μοιράζεις καλύτερα τον υπάρχοντα πλούτο. Πρέπει να δημιουργήσεις περισσότερο.

Μάλλον διάβασε μόνο τους τίτλους

Δεν θα ισχυριστώ, λοιπόν, ότι ο κ. Μητσοτάκης αντέγραψε το οικονομικό πρόγραμμα της Ελληνικής Λύσης.

Μακάρι να το είχε μελετήσει ολόκληρο.

Γιατί άλλο να μιλάς πλέον για τεκμήρια, μικρομεσαίους, αγρότες και παραγωγή και άλλο να εφαρμόζεις ένα συνολικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης.

Ο Κυριάκος Βελόπουλος είχε ήδη χαρακτηρίσει τις εξαγγελλόμενες παρεμβάσεις «ημίμετρα». Και μετά την ομιλία της ΔΕΘ άσκησε σκληρή κριτική στην κυβέρνηση που, ύστερα από επτά χρόνια διακυβέρνησης, εμφανίζεται σήμερα ως εκείνη που θα αντιμετωπίσει τα προβλήματα της χώρας.

Ίσως λοιπόν ο κ. Μητσοτάκης να διάβασε το πρόγραμμα της Ελληνικής Λύσης. Κρίνοντας όμως από τις εξαγγελίες του, μάλλον σταμάτησε στους τίτλους.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται την επικοινωνία της ανάπτυξης.

Χρειάζεται πραγματική παραγωγή, επενδύσεις, εξαγωγές, ισχυρές μικρομεσαίες επιχειρήσεις και έναν πρωτογενή τομέα που θα αποτελεί στρατηγικό πυλώνα της οικονομίας.

Δεν χρειάζονται άλλα ημίμετρα. Χρειάζεται αλλαγή οικονομικής πολιτικής και παραγωγικής κατεύθυνσης.

Δημήτριος Γ. Παλούμπης
Πολιτικός Επιστήμονας
Υποψήφιος Βουλευτής Αχαΐας
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ