Η βιωσιμότητα δεν εξασφαλίζεται με εξαγγελίες
Ελαιοπαραγωγή στην Αχαΐα: Η βιωσιμότητα δεν εξασφαλίζεται με εξαγγελίες
Η ελληνική ελαιοκαλλιέργεια αποτελεί σημαντικό τμήμα της πρωτογενούς παραγωγής, της τοπικής οικονομίας και της κοινωνικής συνοχής της υπαίθρου. Ωστόσο, πίσω από την εμπορική αξία του ελληνικού ελαιολάδου διαμορφώνεται μια πραγματικότητα που προκαλεί εύλογη ανησυχία: το κόστος παραγωγής παραμένει υψηλό, οι τιμές παραγωγού έχουν υποχωρήσει από τα επίπεδα προηγούμενων ετών και το εισόδημα πολλών καλλιεργητών δέχεται έντονες πιέσεις.
Το ζήτημα, όμως, δεν περιορίζεται στις διακυμάνσεις της αγοράς. Αφορά και την αποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης.
Στις 29 Σεπτεμβρίου 2026, η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας ανακοίνωσε ότι σε έντεκα περιοχές της Αχαΐας, οι οποίες είχαν ενταχθεί στο πρόγραμμα δακοκτονίας, δεν εφαρμοζόταν το πρόγραμμα επειδή δεν είχαν προκύψει ανάδοχοι για τους ψεκασμούς.
Οκτώ από αυτές βρίσκονται στην Αιγιάλεια και τρεις στη Δυτική Αχαΐα.
Η ίδια ανακοίνωση καλούσε τους ελαιοπαραγωγούς να μεριμνήσουν για την αντιμετώπιση του δάκου με δικά τους μέσα, προειδοποιώντας για τον κίνδυνο σημαντικής ζημιάς στην παραγωγή.
Εδώ προκύπτει ένα σοβαρό ζήτημα διοικητικής και πολιτικής ευθύνης.
Πώς είναι δυνατόν ένα οργανωμένο πρόγραμμα φυτοπροστασίας να μην εφαρμόζεται σε συγκεκριμένες περιοχές λόγω έλλειψης αναδόχων;
Ποιες ενέργειες έγιναν εγκαίρως για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα;
Και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν ο παραγωγός καλείται να καλύψει μόνος του ένα κενό στον προγραμματισμό της Πολιτείας;
Η αντιμετώπιση του δάκου απαιτεί έγκαιρη οργάνωση, επιστημονική παρακολούθηση και συντονισμένη εφαρμογή. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ζήτημα της τελευταίας στιγμής.
Παράλληλα, η βιωσιμότητα της ελαιοκαλλιέργειας εξαρτάται από το κόστος ενέργειας, τα αγροτικά εφόδια, την άρδευση, τα εργατικά και τη δυνατότητα του παραγωγού να διαθέτει το προϊόν του σε τιμή που καλύπτει τις πραγματικές δαπάνες.
Η οικονομική αντοχή των αγροτών δεν είναι ανεξάντλητη.
Το ζήτημα έφερε στη Βουλή η Ελληνική Λύση, με την υπ’ αριθ. 939/2-11-2026 ερώτηση του βουλευτή Σερρών Κωνσταντίνου Μπούμπα προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.
Η κοινοβουλευτική παρέμβαση αναδεικνύει το αυξημένο κόστος, τις απώλειες παραγωγής και την ανάγκη ουσιαστικών μέτρων στήριξης.
Χρειάζεται, όμως, και συγκεκριμένη αντιμετώπιση των προβλημάτων της Αχαΐας.
Απαιτούνται αξιολόγηση της εφαρμογής του προγράμματος δακοκτονίας, έγκαιρος σχεδιασμός των επόμενων παρεμβάσεων, διαφανής ενημέρωση των παραγωγών και εξέταση των πραγματικών ζημιών όπου αυτές έχουν προκύψει.
Παράλληλα, απαιτείται μια ολοκληρωμένη πολιτική μείωσης του κόστους παραγωγής, ενίσχυσης των υποδομών και προστασίας του αγροτικού εισοδήματος.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και οι αρμόδιες περιφερειακές υπηρεσίες οφείλουν να δώσουν συγκεκριμένες απαντήσεις για όσα εμπίπτουν στις αρμοδιότητές τους.
Η ελαιοκαλλιέργεια δεν χρειάζεται άλλη μία διαπίστωση των προβλημάτων της. Χρειάζεται σχέδιο, πρόληψη και αποτελεσματική διοίκηση.
Γιατί χωρίς βιώσιμο παραγωγό δεν υπάρχει ισχυρός πρωτογενής τομέας. Και χωρίς πρωτογενή παραγωγή, η ελληνική περιφέρεια χάνει ένα ουσιαστικό θεμέλιο της οικονομικής και κοινωνικής της ζωής.
