Δακοκτονία Αιγιάλειας: Ποιος θα πληρώσει τη ζημιά;

Δακοκτονία στην Αιγιάλεια: Ποιος θα πληρώσει τη ζημιά αν χαθεί η παραγωγή;

Την ώρα που σε περιοχές της Αιγιάλειας πραγματοποιείται ο τελευταίος δολωματικός ψεκασμός για τον δάκο, σε άλλες σημαντικές ελαιοπαραγωγικές ζώνες οι παραγωγοί καλούνται να προστατεύσουν μόνοι τους τη σοδειά τους.

Ο λόγος, σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, είναι μια δικαστική εμπλοκή μεταξύ υποψήφιων αναδόχων στον διαγωνισμό για τη συλλογική δακοκτονία.

Η εμπλοκή «πάγωσε» τμηματικές αναθέσεις στο πλαίσιο του τριετούς διαγωνισμού 2026–2028 της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας.

Το αποτέλεσμα είναι συγκεκριμένο.

Ο τελευταίος ψεκασμός πραγματοποιείται σε Ζήρια, Αίγιο, Κουνινά, Μαυρίκι και Μελίσσια. Αντίθετα, σύμφωνα με τις δημοσιευμένες πληροφορίες, χωρίς συλλογική δακοκτονία μένουν Σελιανίτικα, Καμάρες, Ροδοδάφνη, Νερατζιές, Άγιος Κωνσταντίνος, Σαλμενίκο, Νέος Ερινεός και Λόγγος.

Και εδώ προκύπτει το βασικό ερώτημα:

Γιατί μια διαφορά μεταξύ υποψήφιων αναδόχων πρέπει να μετατρέπεται σε κίνδυνο για την παραγωγή του αγρότη;

Ο παραγωγός δεν συνέταξε τον διαγωνισμό. Δεν συμμετείχε στη διαδικασία ανάθεσης. Δεν δημιούργησε τη δικαστική εμπλοκή.

Κι όμως, είναι αυτός που καλείται σήμερα να αναλάβει το κόστος και τον κίνδυνο.

Χρειάζεται καθαρό χρονοδιάγραμμα

Οι πρώτες εκτιμήσεις που έχουν δημοσιευθεί κάνουν λόγο για κίνδυνο σημαντικών απωλειών στις ακάλυπτες περιοχές. Αυτό δεν σημαίνει ότι η ζημιά έχει ήδη συντελεστεί. Σημαίνει όμως ότι οι απαντήσεις χρειάζονται τώρα και όχι μετά τη συγκομιδή.

Πότε προκηρύχθηκε ο διαγωνισμός;

Πότε προέκυψε η δικαστική εμπλοκή;

Πότε έγινε γνωστό ότι συγκεκριμένες περιοχές κινδύνευαν να μείνουν χωρίς συλλογική κάλυψη;

Και κυρίως:

Υπήρχε νόμιμη δυνατότητα προσωρινής ή έκτακτης λύσης ώστε να προστατευθεί η παραγωγή μέχρι να επιλυθεί η διαφορά;

Δεν πρόκειται για γραφειοκρατική λεπτομέρεια. Μιλάμε για το εισόδημα ανθρώπων που περίμεναν έναν ολόκληρο χρόνο για τη συγκομιδή τους.

Μετά τις πυρκαγιές, τώρα και ο δάκος

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη σοβαρότερο επειδή περιοχές της Συμπολιτείας και του Ερινεού έχουν ήδη πληγεί από τις πυρκαγιές του καλοκαιριού.

Παραγωγοί που είδαν ελαιόδεντρα και περιουσίες να πλήττονται από τις πυρκαγιές βρίσκονται τώρα αντιμέτωποι και με τον κίνδυνο του δάκου.

Δεν μπορεί η απάντηση σε αυτούς τους ανθρώπους να περιορίζεται στο:

«Προστατεύστε μόνοι σας την παραγωγή σας».

Η Περιφέρεια και η Πολιτεία οφείλουν να εξαντλήσουν κάθε νόμιμη δυνατότητα ώστε να περιοριστεί η ζημιά.

Αν υπάρξει ζημιά, ποιος θα την πληρώσει;

Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να τεθεί από σήμερα.

Εάν παραγωγοί υποστούν αποδεδειγμένη απώλεια παραγωγής επειδή δεν πραγματοποιήθηκε η προβλεπόμενη συλλογική δακοκτονία λόγω της εμπλοκής του διαγωνισμού, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη;

Υπάρχει πρόβλεψη αποζημίωσης;

Υπάρχει μηχανισμός καταγραφής της πιθανής ζημιάς;

Έχει καταγραφεί ποια αγροτεμάχια έμειναν εκτός συλλογικού ψεκασμού, ώστε αύριο να μπορεί να αποδειχθεί η έκταση μιας ενδεχόμενης απώλειας;

Αυτά πρέπει να απαντηθούν πριν χαθεί ο καρπός και όχι όταν θα είναι πλέον αργά.

Η δικαστική προστασία όσων συμμετέχουν σε έναν δημόσιο διαγωνισμό είναι αυτονόητη. Εξίσου αυτονόητη όμως πρέπει να είναι η προστασία της παραγωγής.

Όταν ένας διοικητικός σχεδιασμός συναντά εμπόδιο, πρέπει να υπάρχει εναλλακτική λύση.

Η ελαιοπαραγωγή αποτελεί σημαντικό κομμάτι της οικονομίας της Αιγιάλειας.

Ο παραγωγός δεν μπορεί να είναι ο τελευταίος που ενημερώνεται και ο πρώτος που πληρώνει τον λογαριασμό.