148 εκατ. ευρώ για μισθώσεις εναέριων μέσων το 2026 – Επτά χρόνια μετά, ποιο είναι το σχέδιο;

Για την αντιπυρική περίοδο του 2026 έχει καταχωριστεί αίτημα δαπάνης ύψους 148 εκατομμυρίων ευρώ για υπηρεσίες αεροπυρόσβεσης μέσω μίσθωσης εναέριων μέσων, στο πλαίσιο της διαδικασίας NSPO/NSPA.

Παράλληλα, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, το 2026 διατίθενται 51 μισθωμένα εναέρια μέσα, μαζί με τα μέσα του εθνικού στόλου.

Ας είμαστε ξεκάθαροι: το ζήτημα δεν είναι αν η Ελλάδα χρειάζεται μισθωμένα μέσα.

Όταν υπάρχει επιχειρησιακή ανάγκη, η χώρα οφείλει να διαθέτει κάθε αναγκαίο αεροσκάφος και ελικόπτερο για την προστασία της ανθρώπινης ζωής, της περιουσίας και του φυσικού περιβάλλοντος.

Το ερώτημα είναι άλλο:

Πόσο μας κοστίζει συνολικά αυτό το μοντέλο και ποιο είναι το σχέδιο για την επόμενη ημέρα;

Οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν πόσα χρήματα έχουν πραγματικά καταβληθεί για μισθώσεις εναέριων μέσων τα τελευταία χρόνια, ποιο είναι το κόστος ανά τύπο μέσου, πόσες επιχειρησιακές ώρες πραγματοποιούνται και ποιο είναι το πραγματικό κόστος ανά ώρα πτήσης.

Κυρίως, όμως, πρέπει να γνωρίζουμε πώς συγκρίνεται το συνολικό κόστος των επαναλαμβανόμενων μισθώσεων με το κόστος απόκτησης, λειτουργίας, στελέχωσης και συντήρησης ενός ισχυρότερου ιδιόκτητου εθνικού στόλου.

Επτά χρόνια μετά, το ερώτημα είναι εύλογο

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέλαβε για πρώτη φορά την πρωθυπουργία τον Ιούλιο του 2019 και σήμερα βρίσκεται στη δεύτερη πρωθυπουργική του θητεία.

Η ανάγκη ανανέωσης του εθνικού στόλου αεροπυρόσβεσης δεν εμφανίστηκε το 2026. Οι μεγάλες δασικές πυρκαγιές δεν είναι καινούργιο φαινόμενο για την Ελλάδα.

Γιατί, λοιπόν, επτά χρόνια μετά, η χώρα εξακολουθεί να χρειάζεται 51 μισθωμένα εναέρια μέσα;

Γιατί η ενίσχυση του ιδιόκτητου στόλου δεν προχώρησε νωρίτερα και με τέτοιο ρυθμό ώστε σήμερα η εξάρτηση από τις επαναλαμβανόμενες μισθώσεις να είναι μικρότερη;

Και, κυρίως:

Πόσο έχει κοστίσει συνολικά στο Ελληνικό Δημόσιο το μοντέλο των μισθώσεων από το 2019 μέχρι σήμερα;

Δεν ισχυρίζομαι ότι οι μισθώσεις ήταν περιττές. Το αντίθετο. Όταν υπάρχει επιχειρησιακή ανάγκη, τα μέσα πρέπει να είναι διαθέσιμα.

Άλλο όμως η μίσθωση ως αναγκαία συμπληρωματική δυνατότητα και άλλο η μακροχρόνια εξάρτηση από μεγάλο αριθμό μισθωμένων μέσων.

Η Ελλάδα τώρα αποκτά ιδιόκτητα μέσα

Μέσω του προγράμματος «ΑΙΓΙΣ», η χώρα έχει προχωρήσει στην προμήθεια οκτώ πυροσβεστικών ελικοπτέρων Airbus H215, με δικαίωμα προαίρεσης για δύο επιπλέον.

Η συμβατική αξία ανέρχεται σε 311,2 εκατ. ευρώ και περιλαμβάνει, πέρα από τα ελικόπτερα, εκπαίδευση και επιχειρησιακή και τεχνική υποστήριξη.

Πρόκειται για θετική και αναγκαία εξέλιξη.

Ακριβώς όμως επειδή η χώρα επενδύει πλέον εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ σε ιδιόκτητα μέσα, πρέπει να γνωρίζουμε:

Πόσο θα μειωθούν οι μισθώσεις όταν αυτά ενταχθούν στον εθνικό στόλο;

Υπάρχει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα;

Υπάρχει ολοκληρωμένη οικονομοτεχνική μελέτη που να συγκρίνει το πραγματικό κόστος ιδιόκτητων και μισθωμένων μέσων;

Και ποιο είναι τελικά το βέλτιστο μείγμα που θα προσφέρει στη χώρα μεγαλύτερη επιχειρησιακή ικανότητα, μεγαλύτερη αυτονομία και καλύτερη αξιοποίηση του δημόσιου χρήματος;

Το 2026 έχουμε 51 μισθωμένα εναέρια μέσα και αίτημα δαπάνης 148 εκατομμυρίων ευρώ για υπηρεσίες αεροπυρόσβεσης μέσω μίσθωσης.

Επτά χρόνια μετά το 2019, δικαιούμαστε να γνωρίζουμε:

Τι πληρώσαμε; Τι επιχειρησιακό έργο λάβαμε; Γιατί καθυστέρησε η ενίσχυση του ιδιόκτητου στόλου; Και ποιο είναι το σχέδιο ώστε η εξάρτηση από τις μισθώσεις να περιοριστεί τα επόμενα χρόνια;

Δεν χρειάζονται υποθέσεις και συνθήματα.

Χρειάζονται αριθμοί, συμβάσεις, συγκρίσεις και λογοδοσία.

Η διαφάνεια δεν αποτελεί εμπόδιο στην αποτελεσματική Πολιτική Προστασία. Είναι προϋπόθεσή της.

Δημήτριος Γ. Παλούμπης
Πολιτικός Επιστήμονας
Πολιτευτής Αχαΐας – Ελληνική Λύση